Over de zevenenzeventig publicaties die almaar op zich laten wachten

Over de zevenenzeventig publicaties die almaar op zich laten wachten

Van de volgende, almaar uitblijvende publicaties heeft de auteur vooralsnog niet meer aangeleverd dan de hoestekst. Soms draaft hij door en presenteert al een complete reclamefolder of de opzet van een slothoofdstuk. Kennelijk ontbreekt hem de nodige tijd, moed en/of ijver. Doorwrochter werk wordt trouwens nauwelijks nog gelezen, zo weet hij beroepshalve.

De met een * voorziene titels vormen straks volgens plan de aparte reeks “Hemelvaarten”. De auteur hanteert kwistig zijn insulinepen, wat hem – in navolging van Kurt Vonneguts ‘God bless you, dr. Kevorkian’ – telkens een bijna-dood-ervaring oplevert en dus, vlak bij de hemelpoort tijd voor een kort vraaggesprek met ‘hen die ons reeds voorgingen’. De eigen tenhemelopname voorkomt hij – tot nu toe – met een snelle greep uit zijn zoete-koekjestrommel.

 

‘Twee herbergiers tussen Orsbach en Vijlen: Leonhard Joseph Jungbluth (*1806) en Johann Pieter Radermacher (*1802)’

Het was ooit de opzet van Frater Lambertus van de Bededictijnenabdij in Mamelis om de geschiedenis na te pluizen van het klooster. Hoewel, dat klooster had een veel minder lange en vooral minder trotse geschiedenis dan de grote Mameliser hoeve waar de abdij historisch bij hoorde. Dus koos Lambertus voor die minder vervaarlijke insteek. Lang geleden was de hoeve Mamelis (deel van) een van de keizerlijke bevoorradingsboerderijen rondom Aken ten tijde van Karel de Grote. Op die hoeve huwde eeuwen later in 1800 de oudste knecht Radermacher met de weduwe van zijn baas, de overleden pachter. De uit die nieuwe combinatie geboren kinderen zouden via erfenissen ooit mede-eigenaar worden van een voormalig brouwerijtje, later een kleine boerderij, schuin aan de overkant van het klooster en van de hoeve, het nog weer latere Hotel Piethaan (Nu: ‘Hotel De Drie Landen’ en sinds de huisvesting van Oekraïense vluchtelingen in de volksmond ‘Hotel Oekraïne’). Bij het napluizen van de opeenvolgende  generaties Radermacher in de Mameliser Hoeve stuitte de monnik tot zijn verbazing op een andere Mameliser herbergier van vóór 1900 met de naam Jungbluth. Die tweede herbergier in het gehucht bleek ooit een vrijwel directe overbuurman te zijn geweest van Hotel Piethaan: hij … Lees meer

‘Langs de rafels van het land’

Je zult als toerist een weekendje Vaals willen doen of een midweek, het regent, het wandelen wil niet zo, Aken en Luik zijn toch verder dan gedacht, zittend achter het huis zijn de vergezichten prettig en er zit nog lekkers in de fles, dan zou je misschien meer willen weten van deze rare uithoek van het land, weten wat daar verderop zoal is gebeurd, aan interessants. Beetje lezen. Wel, voor zulke nieuwgierige streekbezoekers zou je een handzaam boekje willen samenstellen met korte, soms ook minder korte handreikingen voor kennis van de streek, een beetje diepgang, streekgebonden blikverruiming, een net wat andere kijk op wat je zoal ziet, hier. Uw auteur mijmert over de topics voor zo’n boekje. Het zijn er zat. Maar waar te beginnen, of mag het straks ook lukraak? Nog net niet gekroonde keizers en Canadese bevrijders langs de Westwall In ‘Langs de rafels van het land’ ligt de auteur mijmerend tussen kapitaalkrachtige kopers van emotional labor in het verwarmde buitenbad van een luxe bordeel in Lemiers. De kosten declareert hij straks als voorwerk voor wat een handboek voor de zich op de zin van het leven bezinnende weekendtoerist in het Mergelland moet worden. Schuins omhoog over de … Lees meer

‘Smalle kontjes in hemels perspectief’

Kenners van het Darwinisme weten dat de biologische vooruitgang niet uitsluitend gebaseerd is op de selectieve werking van ’the survival of the fittest’. Nee, daar is ook de seksuele selectie: ‘desirable members of the opposite sex possess reproductively valuable assets over which members of the same sex compete’. Plak een halve extra staart aan die van de pauw (tot het arme beest haast niet meer op zijn poten kan staan) en zie hoeveel meer pauwendames zich aanbieden.  Hoe breder het hertengewei, hoe geliefder bij de hertendames, tot de nakomelingen ermee vast komen te zitten tussen het nauwe geboomte.  Ja, nu de wedstrijd voor een eersterij-kaartje in de hemel zinloos lijkt, rest nog slechts de kamp voor verlengde ruilwaarde op de relatiemarkt en voor een alsmaar vooruitgeschoven oude dag. De moderne erfzonde lebbert aan de achterkant van de bovenarm, huist aan de zijkant van het bovenbeen, hangt in wallen onder de ogen en ontneemt de gewrichten en de longen hun souplesse. Er zit niets anders op dan moderne boetedoening, het leven hangt er waarlijk van af.  Modern-religieuze zingeving en boetedoening ‘Smalle kontjes in hemels perspectief’ schetst nieuwste vormen en inhouden van schuldbesef en plichtsbetrachting nadat God nu kennelijk ook zelf het hiernamaals … Lees meer

‘Vols an de Jau’

Wie toeristisch interessant wil overkomen of wie op zijn politieke ‘deliverencies’ wil pochen, die moet ook de durf hebben om zijn reclamefolders zo samen te stellen dat ze passen bij de roze bril van zijn potentiële gasten of achterban. Je hoeft ook niet steeds alles met een kritische blik te beschouwen, je doet er al helemaal niet goed aan, steeds de vuile was buiten te hangen, je mag ook wel eens over de vlekjes heen kijken als je de toestand aantrekkelijk schildert, toch? Dat vinden betrokkenen wel zo prettig in plaats van al dat azijnpisserig inzoomen op wat meneer nu allemaal, sociologisch gezien, weer niet bevalt. We doen voor één keer ons best en laten bij een doorbrekend zonnetje, zachte dauwdruppeltjes en late sliertjes ochtendmist zien hoe mooi het er voor staat in dit toonbeeld van wat lokale politici allemaal weten te bewerkstelligen. Wijnaanplant langs de zuidelijke rand van het Bocholtse plateau ‘Vols an de Jau’ gaat een best-practice local-policy study worden. Daar waar Eiffel en Mergelland elkaar overlappen, geeft zij straks hoog op van de recente bestuurlijke dadendrang die hier een ware eenentwintigste-eeuwse sociaaleconomische transitie inleidde en dit voorstadje van Aken internationale innovatieprijzen opleverde. Het Noord-Hollandse Bergen verbleekte er … Lees meer

‘De sublimering van het mobieltje’ *

In ‘De sublimering van het mobieltje’ onderhoudt de auteur zich op een van zijn waaghalzerige tochten tot bij de hemelpoort met Herr Professor Sigmund F. Die maakt zichzelf ernstige verwijten over het ontbreken van de handy in zijn uiteenzettingen over Es, Ich en Über-Ich. Welke heeft de meeste greep op reëel gedrag, wekt de grootste frustraties en ligt het diepst aan trauma’s ten grondslag? Op de vraag of in toekomstige heruitgaven van zijn werken van een vierdeling sprake zou moeten zijn, suggereert hij liever een tweeluik, waarin de oude trits aan beide kanten figureert: enerzijds het hormonaal-neurale luik, anderzijds het digitaal-synchroniserende luik, elk met hun eigen Es, Ich en Über-Ich. In zijn praatgroep (die onder hemelse huisregels alleen stiekem bijeen kan komen) heeft Herr Professor Doktor van inmiddels afgedane futurologen (die zichzelf overigens ooit een nihilistischer eeuwigheidslot hadden toegedicht) de komst vernomen van geur-apps. Die zullen dan ongemerkt stemmingswisselingen kunnen oproepen en interpersoonlijke afkeer of juist aantrekking. “Entwirren Sie mir bitte dieses Diptychus, diese zweigliedrige dreigeteilte Fenster” geeft hij de auteur als huisopgave mee. Het zal toch heus niet. (mrt’16)

‘Unintended consequences nekken de Schepster’

‘Unintended consequences nekken de Schepster’ wordt een ontnuchterende proeve van religieuze bezinning. De auteur beweent Haar kennelijke impulsiviteit, haar ontegenzeggelijk beperkte leervermogen en haar blijkbaar zo korte horizon. Wie ooit een slaplant in volle bloei zag, walgt waarlijk van de gedachte, ze ruim voordien al, jong en fris in de krop nog, zomaar te nuttigen. Een inzicht dat elk vegetarisme, zelfs elk veganisme als een fundamenteel onmogelijke uitweg doet herkennen bij de toch al uitzichtloze vervolmaking van Gods schepping. Waartoe eigenlijk uitsluitend wezens scheppen – de hogere apensoorten nog even buiten beschouwing latend –  die per definitie nooit werkelijk vreedzaam met alle andere – planten incluis – vreedzaam kunnen samenleven zonder daarmee onoverkomelijk het eigen einde in te leiden? Is de Schepster dan zo grondig bij haar werk gestoord door eerder aan foute engelen gegunde goddelijke kracht? Als ze die ervaring dan al had opgedaan, had Zij het dan maar beter bij die eerdere, zo domme zet van toen kunnen laten, en meteen maar te ruste gegaan? Uitgebreid zal de auteur aandacht besteden aan de diepere inzichten die hij ontleent aan een bevlogen Vlaamse kloosterling over de aan de schepping van de mens voorafgaande schepping der engelen. Meer nog dan … Lees meer

Managementperikelen in het hiernamaals – Petrus wacht op neo-liberalen I *

In ‘Managementperikelen in het hiernamaals – Petrus wacht op neo-liberalen I‘ voelt de auteur zich, bij een van zijn gewaagde tochten tot bij de hemelpoort plots omringd door zwaar gebouwde engelen. Zij pressen hem een zijsteeg in, waar een ouder iemand wacht. Het is Petrus zelf die lucht wil geven aan zijn hemelse managementzorgen. Hem ontglipt, zo fluistert hij achter voorgehouden hand, de span of control. Zijn hulpvraag heeft wel al richting: als namelijk ‘aan schapenkant’ de personele sores in wezen dezelfde is als ‘bij hullie aan de bokkenzij’, waarom dan niet sonderen of er ruimte is voor integraal beheer van het wederzijdse ondersteunend apparaat, hier én ginds? Outsourcing misschien zelfs? Het zijn vragen die volgens hem hoogste prioriteit hebben. Hij wil er het hoogste echalon nog niet mee moeien: ‘Die moet je straks maar confronteren met een fait accompli. Strategisch vooruitdenken is niet hun sterke kant.‘ En als zo een organisatorische reshuffling inderdaad aan de orde is, zo redeneert Petrus verder, hoe dan PR-matig daarmee omgesprongen? Moeten de geesten niet eerst rijp gemaakt worden, desnoods met fake news? Kun je het zo framen dat er toch voldoende draagvlak rest, op zijn minst toch bestuurlijke ruggengraat wordt gemimed, beiderzijds, ten … Lees meer

Een laatste wachtwoord bij euthanasie

‘Een laatste wachtwoord bij euthanasie’ dealt met de afnemende woordenschat van de vrager. Het moet een praktisch handboek worden voor de steeds trager vooruitdenkende en steeds vaker naar woorden zoekende senior. Snelle krimp van het verbale repertoire kan een belangrijke indicatie zijn voor het aanstaande lijden, waarvan de euthanasievrager nou juist verschoond wilde blijven. Op termijn zal zijn of haar hele identiteit vervagen, zijn karakter vervormen, zijn hele voorschoolse disciplinering weer ongedaan raken en daarmee zal vast ook de vraag rijzen, of dit de persoon nog wel is aan wie partner of kinderen zich langer verplicht voelen in hun eerst nog zo meelijdende mantelzorg. Hoe maakt een letterlijk van zijn zinnen beroofde oudere nog duidelijk dat de ‘aan’-knop nu op ‘uit’ mag of zelfs moet? Dat is nog niet zo simpel: juist die vermaledijde communicatieve teruggang kan uiteindelijk de weg afsnijden naar een heldere, actuele wilsbevestiging, voorwaarde voor de juridische afdekking. Of juist omgekeerd, de weg naar een tijdige, geen lang uitstel verdragende ontkenning: de wens is er juist beslist nog niet, de omgeving herinnert zich weliswaar eerdere stellige uitlatingen, denkt in volle overtuiging dat die nu dus ook aan de orde zijn maar de stomme vrager vermag dat niet … Lees meer

De ware bestuurder weet van wanten *

In ‘De ware bestuurder weet van wanten‘ maakt de auteur gewag van een intimiderend onderhoud met Karel de Grote. Op diens weinig beleefde verzoek waagde hij zich andermaal tot bij de hemelpoort. Karel blijkt omgeven door een eigen huismacht van potige engelen met oortjes. Met een bars ‘Noe äffe nit, kinger’ schuift hij een stel kirrende engeltjes in zacht zwart leer aan kant. Uit zijn inleidende vragen maakt de auteur een fikse bezorgdheid op over de Akense Dom. De scheur in de fundering, meteen al door de aardbeving tijdens de bouw , laat hem al duizend jaar niet los. En: ‘Houdt dat veel te zware gewelf het wel? Gaat de metalen noodomspanning niet toch roesten? Ze geven daar beneden aan zulke dingen toch geen ruchtbaarheid, hè, die ösjer Hoddelskriëmer?” Eventuele schadeclaims denkt hij te kunnen deponeren bij de Opdrachtgever van toen: “Dat is dan echt Zijn pakkie-an.” Karel blijkt via-via contact te hebben met een Profeet, zes hemelen verderop. Eigent de Akense Dom zich soms ook voor moskee? Of drastischer nog, moet ook ‘hier in huis’ de Leiding een keer compleet om? “Je hebt dit niet van mij, denk erom.” (*Door de auteur benaderde uitgevers trekken zich in no time … Lees meer

Vrije jongens, aan de kant!

‘Vrije jongens, aan de kant!’ schetst duurzame perspectieven voor de kleinkinderen. Een open-netwerk-formule voor het Rijnlandse verzorgingsmodel bindt, in een calvoliek geïnspireerd ‘contrat social’ haar vrijwillig toegetreden leden aan een combinatie van ijver, ingetogen spaarzaamheid en onderlinge steun. Aangesloten leden (‘sheep’) garanderen grensoverschrijdend elkaars materiële welzijn bij tegenslag of in moeizame levensfasen. Gelukkiger fasen worden daartoe ruim- en koudhartig afgetopt. Grondslag is een substantiële solidarity tax bovenop door nationale overheden verlaagde belastingen. Bestuur en vermogensbeheer liggen bij een ‘verlichte heffe’ van materieel en fysiek onthechten (‘hermits’) die een voltooid leven paren aan een ongeblust creatieve geest. Kinderen van leden treden definitief pas toe na een herhaalde gelofte (‘mitswa’). Latere spijtoptanten ‘brengen meer vreugde aan dan van-meet-af rechtvaardigen’, mits hun bruidsschat de ontbeerde taks plus rente compenseert. Uittreders (‘goats’) wacht het harde neoliberale lot. Uitkoop is geen reële optie. Het MKB laat afweten. (febr’16)

Nergens thuis in eeuwigheid *

‘Nergens thuis in eeuwigheid’ vraagt aandacht voor het in vergetelheid rakende lot van Balthasar Gérard die al bijna 500 jaar op het plein voor hel- en hemelpoort van hot naar her wordt gejaagd. Op vragen van de auteur, die weer eens zijn leven waagt voor een interview-aan-de-hemelpoort, geeft hij maar mondjesmaat antwoord. “Mijn zaak loopt nog, vandaar.” Zijn botten, die na alle gruwelijke Hollandse torturen makkelijk los lieten, liggen in Keulen. Op het gerucht dat zij daar in de ‘Dreikönigenschrein’ worden bewaard, geeft hij liever geen commentaar. ‘Die paters’ die hem destijds vlot betaalden om Guillaume uit de weg te ruimen, lieten het mooi afweten toen het om zijn latere Heil ging. Heel dunnetjes, zo heeft hij stilletjes vernomen, staat er nu een deurtje op een kier: ‘In een tv-documentaire schijnt iemand de vraag opgeworpen te hebben, wie nou werkelijk destijds de extremisten waren. Maar een eigen zaaltje voor mij in het Nationaal Historisch Museum, dat schijnt ook weer van de baan.‘ Hij klampt zich aldoor vast aan een enkel briefje van een Magistraat uit Luxemburg. Dat heeft toen wel wat landgoederen en een titel opgeleverd voor de familie, maar de Keulse Dom ‘voert liever nog een Moor in zijn … Lees meer

Grof geweld vanaf de lessenaar

Moderne schoolteams wisselen voortdurend van samenstelling, vaak zelfs het hele schooljaar door. Samen met de ruime aanwezigheid van deeltijders leidt dat ertoe dat sommige leerlingen meer moeite hebben om de namen van hun leerkrachten uit het hoofd te leren dan omgekeerd. Uiterst divers zijn tegenwoordig ook de taakopvattingen van het schoolpersoneel dat voor zichzelf grote autonomie opeist bij hun beroepsuitoefening maar niet wenst afgerekend te worden: onderwijsinspecteurs kunnen vaak nauwelijks voorspellen wat bij benadering de beroepsmatige doelstellingen zijn van het volk waarop zij kwaliteitscontrolerend horen toe te zien. Hun oordeel wordt niet zelden weggelachen. Het is dan ook niet verrassend dat volstrekt onduidelijk is welke beroepsvaardigheden zoal wenselijk zijn voor onderwijsgevenden. Dus ook wie je nou eigenlijk ‘bevoegd’ acht en of zo iemand wel reëel existeert op de ontstellend krappe arbeidsmarkt. De Inspectie spreekt bondig van een zowel kwantitatief als kwalitatief tekort. Vraag is nu of we hier met een recent-dramatische ontwikkeling van doen hebben of dat het ons ook wel schort aan zicht op de historische continuïteit van het fenomeen: is het misschien wel van alle tijden? Je zou eigenlijk een teletijdmachine moeten hebben voor een valide terugblik. Uw auteur zet hier een eerste stap middels een speurtocht door … Lees meer

Overdreven heilsverwachtingen; ook in de hemel sterft de hoop het laatst *

Het geloof in een hiernamaals kan vooral terecht-verdrietige mensen grote troost bieden. Hoe het er daar dan zal uitzien, of je er wel door de wierookdampen heen kunt zien, of het wel toegankelijk is voor vrouwen en huisdieren of dat er juist een heel apart type jongedames ruimschoots ter beschikking staat, wat je je moet voorstellen bij een volmaakt lichaam dat je daar schijnt te hebben en of het gebouw wel groot genoeg is om allen te herbergen, ja er zijn flink wat koortsdromen en buitenaardse berichten nodig om op zulke vragen een overtuigend antwoord te kunnen geven. We gaan te rade bij iemand die als geen ander ‘al tijdens zijn leven’ leerde om in zijn omgeving de hoop levend te houden, dwars tegen alle verdrietige rampspoed in en die zich nu genoodzaakt ziet om ook in het hiernamaals de moed erin te houden. Of hij dat ‘in eeuwigheid’ zal volhouden?  Eeuwigdurende aanpassingsproblemen pareren In ‘Overdreven heilsverwachtingen’ her-ontdekt de auteur bij een van zijn hemelvaarten, zijn nauwe zielsverwantschap met Jacob, der Lügner. Die blijkt zich op advies van zijn geestesvader Jurek Becker als vrijwilliger te hebben gemeld voor de zeer moeizame en tijdrovende inburgering van nieuwe hemelbewoners. Ondanks dat Jacob … Lees meer

Katholieke streken onder Gereformeerd gezag

Steek vanuit de Akenerstraat in Vaals twintig meter door naar de Alte Vaalser Straße, en je hebt liefst drie grenzen overschreden: een landsgrens, een gemeentegrens en een parochiegrens. Het huis waar je voor staat is het geboortehuis van oma Kutsch en het was geruime tijd het woonhuis van de vader van uw auteur. Dertig meter terug groeide zijn latere zwager, oom Jozef op, die er op zaterdag het vuur brandend hield bij zijn Joodse buren. Nog weer dertig meter terug ligt achter een woonhuis een oude, onderkomen synagoge. En dan nog weer vijftig meter terug, bij café ‘De Schatüll’ sta je midden in het oude centrum van Vaals, waar op de huidige parkeerplaats de vorige Pauluskerk lag met daaromheen het kerkhof. Op deze kleine afstand voltrok zich ooit de historische ontwikkeling die Vaals bij Nederland deed horen, althans driekwart ervan en die de Duitse parochianen deed scheiden van de Nederlandse. Geleidelijk groeit nu aan de achterkant van Vaalser Quartier de oude Rijksstad Aken aan Vaals vast, of was dat eigenlijk niet al heel lang het geval, psychologisch en cultureel? De Akense grens deelde de Vaalser parochie dwars doormidden‘Katholieke streken onder gereformeerd gezag’ wordt een studie die verhaalt over de kennelijk … Lees meer

Heuse Karels gaan niet zitten mokken; Van het Reve, Marx, May*

De belofte was dat je er ‘in volmaakte staat’ zou verblijven, voor eeuwig gelukkig, zeg maar. Toch geldt dat kennelijk niet voor alle hemelbewoners. Al helemaal niet voor wie er al tijdens zijn aardse leven zijn opdracht in zag, het meest basale format van het aardse bestaan fundamenteel en scherpzinnig te kritiseren of zelfs daarin heldhaftig en manmoedig de juiste en noodzakelijke orde te helpen scheppen. Drie zulke sterke persoonlijkheden treffen we hier aan in een kennelijk hecht teamverband: een hemels driemanschap. Zij spannen stilletjes en in het donker samen tegen de in hun ogen zwaar vervreemdende Hemelse Verhoudingen, op weg naar een ‘notwendiger himmlischer Kladderadatsch’.  Zur himmlisch-zynischen Aufklärung In ‘Heuse Karels gaan niet zitten mokken’ heeft de auteur regelmatig moeite, Karel van het Reve in het halfdonker te onderscheiden van nu eens Karel Marx, dan weer Karl May. Eigenlijk had hij toch alleen om een kort gesprek gevraagd met die eerste, die hem als auteur van alle drie eigenlijk het best beviel. Bij dit zoveelste bezoek aan de hemelpoort treft hij ze liefst gedrieën aan. In een donker hoekje bereiden ze een min of meer gezamenlijk Manifest voor met de werktitel Zur himmlisch-zynischen Aufklärung. Marx‘ basistekst wordt telkens meteen … Lees meer

Hoe dedain en lethargie zich dialectisch verhouden; Limburgs ‘Werdegang’

Dat Noord-Ierland gescheiden optrekt van Ierland en dat de grens tussen beide Ierlanden grote problemen schept bij het uittreden van de Britten uit de Europese Unie, dat is bij de moderne krantenlezer wel bekend. Het heeft van doen met oude tegenstellingen tussen Protestanten en Katholieken en daarmee weer samenhangende actuele sociale en economische ongelijkheid. Vergelijkbare  culturele en sociaal-economische verschillen dreigen nu Schotland uit de Britse Unie te doen stappen en Noord-Ierland te (her)verenigen met Ierland.  Zou het sociologische en historische analysekader waarmee zulke tegenstellingen aan de andere kant van de Noordzee als vanzelfsprekend verhelderd kunnen worden, ook passen bij een taboedoorbrekende sociologische analyse van de Limburgse Werdegang? Poging tot een helicopterview.   Tussen moord-in-opdracht en langdurig uithongeren ‘Hoe dedain en lethargie zich dialectisch verhouden’ ontleedt de politieke economie achter protestantisme versus katholicisme in zuidelijk Staats Gebied. Dat die ooit begon met ‘moordzuchtige religieuze onverdraagzaamheid’ zoals de directeur van het Leidse Instituut voor Volkenkunde het typeert, dat wordt elders uitgebreider uit de doeken gedaan, ook op deze website. Natuurlijk zet dat wel de toon, maar de hier aangekondigde studie moet toch vooral een academisch hoogstandje worden, bewijs van wat de moderne sociologie gesellschaftstheoretisch vermag. Dat het ooit in Zuid-Limburg net zo ver … Lees meer

Twee Heren dienen

Als het aan hen lag en ze werkelijk kwaadwillend zouden zijn, dan zouden grote werkgevers in Aken op elk hen passend moment kunnen besluiten om het ‘perpetuum mobile’ dat zij in hun geheime kluizen bewaarden, in te zetten in hun fabrieken. Dat zou dan wel het einde inluiden voor het lot van de gewone arbeider, zo wist opa Jacobi te vertellen. Het gewone werkvolk zou echt brodeloos worden als zulke invoelende bazen het niet langer zo goed met hen voorhadden. Hoe opa dat wist en van wie? Tja, zou opa’s kijk op de wereld soms voortvloeien uit het format “ik hou ze dom, dan hou jij ze arm”? We gaan het vraagstuk verkennen van de rollenverdeling bij ‘de opium van het volk’. Tafelgesprekken van een vakbondsman ‘Twee Heren dienen’ wordt een schotschrift op het scherp van de snee, een schrift dat terugvoert naar de pubertijd van de auteur en zijn herinneringen aan de tafelgesprekken van zijn vader. Die was van beroep stoker op de Vaalser Textielfabrieken (VTF). Hij zat daar ook in de ondernemingsraad, dat had je toen net. In zijn weinige vrije tijd was hij tevens lid van de nieuwerwetse parochieraad van de toen gloednieuwe, inmiddels alweer lang opgeheven … Lees meer

Het Refugium, de geheime tegenhanger van het Vagevuur *

Het was de hoogleraar Jan Thurlings van wie uw auteur in zijn eerstejaarscolleges leerde dat als je een verschijnsel op meer dan één dimensie kunt categoriseren (bij voorbeeld zowel wit/zwart als koud/warm), het verstandig is om die dimensies te kruistabelleren en zo te checken of je alle varianten van dat verschijnsel wel onder ogen hebt. Dat inzicht resulteerde later in de vraag van uw auteur of, als er een voorgeborgte is bij de hemel in de vorm van het vagevuur, er niet ook zo’n voorgeborgte bestaat bij de hel?! Zo ja, dan moet de existentie daarvan wel vertrouwelijk zijn, hoogst geheim. Het staat immers niet vermeld in de katechismus die uw auteur in de vorm van voorgegeven vragen en bijbehorende standaardantwoorden uit het hoofd moest leren bij de godsdienstlessen eind lagere school. En als dat helse voorgeborgte geheim is, moet daarvoor ook redenen zijn.  We gaan heel voorzichtig uit op onderzoek in de betegelde gang naar de hemelpoort die – zoals we eerder al zagen – aan de overkant ligt van de poort van de hel, op het hemelse plein. Kale engelen in lange leren jassen In ‘De tegenhanger van het vagevuur’ draalt de auteur halverwege de hem intussen vertrouwde, … Lees meer

Werktitels Programma-2023

‘Hoe Aldi een einde maakte aan de Hilversumse verdomming’ / ‘Natuurgezond brunchen in Mergelland: zuurdesem, bloedworst, zult en stinkkaas’ / ‘Na het basisloon: de talentenvereveningsregeling en de motivatietekortcompensatie’ / ‘Onbaatzuchtige botervaarten van een grensoverschrijdende Holzetter koster’ / ‘Hoe Vaals de Romeinse heerbaan onderbrak en toen weer redde met een houten loopbrug’ / ‘Waar koper én verkoper ieder de eigen armoedeval grensoverstijgend voorkomen’ / ‘Hoe de almaar langere Noorderling anticipeert op de stijgende zeespiegel’ / ‘Wittemse kalverengeboorten redden de missie in Papoea-Nieuw Guinea’ /‘Hoe Zuid-Limburgs Leitkultur vluchtelingvriendelijk het geboortetekort compenseert’ / ‘Wie de moderniteit niet aanstaat’ NB: Er is geen mogelijkheid tot voorintekening. mei23