Over de zevenenzeventig publicaties die almaar op zich laten wachten

Over de zevenenzeventig publicaties die almaar op zich laten wachten

Van de volgende, almaar uitblijvende publicaties heeft de auteur vooralsnog niet meer aangeleverd dan de hoestekst. Soms draaft hij door en presenteert al een complete reclamefolder of de opzet van een slothoofdstuk. Kennelijk ontbreekt hem de nodige tijd, moed en/of ijver. Doorwrochter werk wordt trouwens nauwelijks nog gelezen, zo weet hij beroepshalve.

De met een * voorziene titels vormen straks volgens plan de aparte reeks “Hemelvaarten”. De auteur hanteert kwistig zijn insulinepen, wat hem – in navolging van Kurt Vonneguts ‘God bless you, dr. Kevorkian’ – telkens een bijna-dood-ervaring oplevert en dus, vlak bij de hemelpoort tijd voor een kort vraaggesprek met ‘hen die ons reeds voorgingen’. De eigen tenhemelopname voorkomt hij – tot nu toe – met een snelle greep uit zijn zoete-koekjestrommel.

 

Heuse Karels gaan niet zitten mokken *

In ‘Heuse Karels gaan niet zitten mokken’ heeft de auteur regelmatig moeite, Karel van het Reve in het halfdonker te onderscheiden van nu eens Karel Marx, dan weer Karl May. Eigenlijk had hij toch alleen om een kort gesprek gevraagd met die eerste, die hem als auteur van alle drie eigenlijk het best beviel. Bij dit zoveelste bezoek aan de hemelpoort treft hij ze liefst gedrieën aan. In een donker hoekje bereiden ze een min of meer gezamenlijk Manifest voor met de werktitel Zur himmlisch-zynischen Aufklärung. Marx‘ basistekst wordt telkens meteen geredigeerd door Reve en, als die er klaar mee is, op aandringen van Marx gepopulariseerd door May, waarna Reve dan weer zorg zal dragen voor een acceptabele Russische versie: ‘We hebben straks wel alle destructief potentieel nodig’. Marx wil niet opnieuw ‘falsch verstanden’ worden en Reve houdt hem onder dat motto zoveel mogelijk met twee benen op de hemelse grond. Met het inhuren van May gokken ze op een breed doorsneepubliek, zoveel moet Reve wel toegeven. Marx geeft hoog op over Mays politieke betekenis voor zowel de VS als het Midden-Oosten: ‘Hij heeft daar in zijn tijd met veel moed actief ingegrepen en zonder aanzien des persoons. Ik heb … Meer lezenHeuse Karels gaan niet zitten mokken *

Hoe dedain en lethargie zich dialectisch verhouden

‘Hoe dedain en lethargie zich dialectisch verhouden’ ontleedt de politieke economie achter protestantisme versus katholicisme in zuidelijk Staats Gebied. Het moet een academisch hoogstandje worden, bewijs van wat de moderne sociologie gesellschaftstheoretisch vermag. Gereformeerde leerkrachten joegen in die streek ooit de vlucht aan van katholieke meisjes richting armoedige kloosterschool. Dat hun vrouwelijke gelovigheid de ruggengraat van het kerkelijk voortbestaan vormt, was Rolduc genoegzaam bekend. De gereformeerd gemanagde Staatsmijnen werden een toonbeeld van etnische arbeids- en inkomensdeling achter een verleidelijke gevel van handgeld voor musicerende lokalo’s en hun speeltuin-verlekkerde kroost. Het katholieke episcopaat zag – ondanks fel opgestuwde geboorte-aantallen – op zijn beurt haar claim op een katholiek aandeel in de overwegend gereformeerde elite stranden bij gebrek aan opleidingsambitie van haar eigen toenemend heidense achterban: vooral de weinige sociale opstromers uit die achterban lieten belangrijke delen van hun geloofsopvoeding achter zich bij het beklimmen van de maatschappelijke ladder. Het massaal uit de Achterhoek toegestroomde werkvolk verloor er zich – ondanks dat ze listig weggehouden werden van het eenvoudig-gelovige katholieke kerkvolk – in postduivenmelkerij, schutterij en harmonie. En in het carnaval. Hun culturele integratie verspeelde de kansen op de emancipatie van de regio. Een doorwrochte klassiek-marxistische klaagzang dus, maar dan wel verstehend. Inderdaad, … Meer lezenHoe dedain en lethargie zich dialectisch verhouden

Twee Heren dienen

‘Twee Heren dienen’ wordt een schotschrift op het scherp van de snee, een schrift dat terugvoert naar de pubertijd van de auteur en zijn herinneringen aan de tafelgesprekken van zijn vader. Die was van beroep stoker op de Vaalser Textielfabrieken (VTF). Hij zat daar ook in de ondernemingsraad, dat had je toen net. In zijn weinige vrije tijd was hij tevens lid van de nieuwerwetse parochieraad van de toen gloednieuwe, inmiddels alweer lang opgeheven Sint Jozefparochie in Vaals. Hij was bovendien kaderlid van de katholieke vakbond (St. Eloy, de textielbond van het NKV) die in die tijd nadacht over fusie met de algemene (onkerkelijke) bond (industriebond NVV). Bepaald geen sinecure, die diverse invalshoeken. De tafelgesprekken gingen dan ook ergens over. Het daarop terugkijkende schotschrift – dat hier nu wordt aangekondigd, maar al tijden in de therapeutische steigers staat – thematiseert – tegen de tijd dat het klaar is uiteraard – niet minder dan de tastbare God. Ja heus. Geen dag immers zonder ‘d’r Heer’ in die huiselijke tafelgesprekken. Wie is dat dan wel? Toch niet de Almachtige Zelf, of eigenlijk toch wel? Het antwoord moet telkens opnieuw worden afgeleid uit de context van het verhaal van de dag: werk dan … Meer lezenTwee Heren dienen

De tegenhanger van het vagevuur *

In ‘De tegenhanger van het vagevuur’ draalt de auteur halverwege de hem intussen vertrouwde, getegelde gang naar de hemelpoort. Hier, zo weet hij intussen, is de ingang van het vagevuur. Het is dit keer de overkant echter die zijn aandacht trekt: daar hangt dikke mist. Of staan daar rookkanonnen? Wat moet daar nodig aan het oog van voorbijgangers worden onttrokken? Daarvan wil de auteur straks verslag doen. Dichterbij sluipend, buiten het oog van camera’s en van kale engelen in lange leren jassen, ziet hij figuren met ‘OD’-geletterde stola’s gehaast in- en uitglippen, mensen van Opus Dei, Het Werk dus. Sommigen meent hij te herkennen van eerder, bij de hemelpoort. Van omkoopbare ingewijden hoort hij op fluistertoon dat hier mogelijk het Refugium huist, een instelling waarvan zelfs de Heiligste Leiding ginds geen weet schijnt te hebben, net zo min als sommige pausen. Met een speciale katholieke ‘compassie-pas’, verkregen via het Vaticaan, kunnen eeuwig verdoemden hier – in principe steeds weer tijdelijk – hun akelige definitieve lot voor zich uit schuiven. Vermoedelijk is het een echte A++ locatie, waar een overwegend academisch opgeleide elite van ervaren criminelen tegen betaling verpoost in een soort toeristische enclave naar het ressortmodel van de bounty eilanden. Helemaal veilig … Meer lezenDe tegenhanger van het vagevuur *

Werktitels Programma-2022

‘Hoe Aldi een einde maakte aan de Hilversumse verdomming’ / ‘Natuurgezond brunchen in Mergelland: zuurdesem, bloedworst, zult en stinkkaas’ / ‘Na het basisloon: de talentenvereveningsregeling en de motivatietekortcompensatie’ / ‘Onbaatzuchtige botervaarten van een grensoverschrijdende Holzetter koster’ / ‘Hoe kijkt Hijzelf erop terug, bijna twee millennia na Zijn nederdaling? 2e poging. *’ / ‘De aantrekkelijke kant van het pragmatisch nihilisme’ / ‘Hoe Vaals de Romeinse heerbaan onderbrak en toen weer redde met een houten loopbrug’ / ‘Waar koper én verkoper ieder de eigen armoedeval grensoverstijgend voorkomen’ / ‘Hoe de almaar langere Noorderling anticipeert op de stijgende zeespiegel’ / ‘Wittemse kalverengeboorten redden de missie in Papoea-Nieuw Guinea’ / ‘Täglich hausgebackende Torte op de Orsbacher uitkijk van Willem van Oranje’ / ‘Hoe Zuid-Limburgs Leitkultur vluchtelingvriendelijk het geboortetekort compenseert’ / ‘Wie de moderniteit niet aanstaat’ NB: Er is geen mogelijkheid tot voorintekening.